Leven – You will always remember how to ride a bike

Standaard


Gisteren zat ik op de fiets. Het was lekker weer, ik had mijn iPod in met mooie muziek en zong zachtjes mee. De zon scheen door het bladerdek van het bos en wierp mooie schaduwen op de weg. Links zag ik een zwarte kat in de struiken, we keken elkaar even aan. Rechts raasden de auto’s voorbij en ik zat boordevol energie, ik had van alles in mijn hoofd zitten; ideeën, plannen, gedachtes, herinneringen en ik fietste en fietste maar door en het voelde goed.
Het was een fijne dag, nu al.

En toen kroop er een verlangen omhoog, in mijn lichaam voltrok zich een verandering, het begon bij mijn voeten, die ik extra stevig op de trappers plantten, door naar mijn benen, die in een lekker tempo doorfietsten, en naar mijn handen, stevig om het stuur geklemd. Ik keek naar mijn handen, ademde diep in en uit en deed iets wat ik al jaren niet meer gedaan heb en waarvan ik eigenlijk niet meer dacht dat ik het zou durven.
Langzaam trok ik mijn handen een voor een van het stuur, ze zweefden beiden nog even onzeker erboven, maar ik had mijn balans al gevonden en liet mijn armen langs mijn lichaam hangen.

Ik heb zonder handen gefietst.

En het was geweldig.

Advertenties

»

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s