Leven – To key or not to key

Standaard

Mooie sleutel waar zou die van zijn?


Ik ging vanmorgen naar de schoenmaker om een sleutel bij te laten maken.
Vind ik leuk, dat ze dat allemaal doen, want schoenen hebben eigenlijk natuurlijk geen ene mallemoer met sleutels te maken, maar dat maakt de meeste schoenmakers niet uit. Misschien is het een collectieve hobby, of als je de schoenmakeropleiding doet, je als keuzevak sleutelmaken hebt, en denkt, ja, ik kies dit maar, want mijn andere keuze is bloemschikken en daar heb ik al helemaal niets mee.

De vorige schoenmaker die dat wel deed maakte vervolgens dit:


Hij heeft het dan ook niet gered.

Enfin, ik kwam dus aan bij de schoenmaker en daar stond een man te wachten, ik dacht al, wachtende mensen voor een winkel kan niet goed zijn, want dan staat er dus of een rij van tachtig kilometer of de winkel is nog dicht.
Nu was het optie drie, er hing een briefje op de deur: Ben zo terug.

Ik trek dat soort briefjes slecht, want vanwege het ontbreken van een tijd (tijdstip van vertrek, maar ook de geschatte wegblijftijd) weet je nooit waar je aan toe bent.
Ik vroeg de man dan ook hoe lang hij al stond te wachten, dit was drie minuten, en vond ik nog schappelijk. Maar goed, misschien hing dat briefje er toen al een half uur, en ja, dan vind ik niet meer dat je kunt zeggen ben ‘zo’ terug. Dan moet je zeggen, ‘ ben ooit wel weer eens in de shop, maar goed ben al een paar dagen weg dus ik kan niet beloven wanneer ik dan dus terugkom.’ Snap dat dat een lange zin is, maar kom op, het is voor je klanten.
Enfin, wij bleven wachten, zoals twee mensen die elkaar niet kennen zo naast elkaar staan te wachten. Ik ongeduldig wippend op mijn voetzolen, telefoon in de hand om maar in godsnaam iets te doen hebben, en hij in zijn trainingspakje met een tas vol boodschappen.

Toen kwam vanaf de overkant een vrouw onze kant uitlopen, ze lachte guitig naar ons, dus ik dacht, wellicht is dit de schoenmaker en ziet ze pardoes twee klanten voor haar winkel staan! Ik maakte me al klaar om naar binnen te gaan, maar werd heftig teleurgesteld, ze leek mijn buurman te kenen, want ze vroeg ‘waar de kleine was’, de man antwoordde dat die op stage was, (zo klein lijkt ze me dan niet, tenzij kleuters tegenwoordig ook aan stage doen) maar beter nog, in diezelfde adem voegde ze de zin toe, na even mijn kant op gekeken te hebben, ‘oh en dat is zeker je zus!’

(Insert krekelgeluiden hier)

De man en ik lachten het weg en ontkenden het feit dat wij familie waren en de vrouw ging na een genegeerd lachje weer door met haar dag.
Maar even serieus. Als twee mensen, die naast elkaar ergens, op straat staan te wachten, geen woord met elkaar wisselen, en zo ongeveer op elkaar lijken zoals Kuifje en Guust Flater waarom denk je dan oh dat zullen wel broer en zus zijn?
Zou ik persoonlijk niet doen.

Gelukkig kwam het allemaal goed, want de schoenmaker kwam er aan (hij had even lekker broodjes kroket gehaald) en maakte de sleutels voor mij en mijn broer.

En zo zie je maar. Een broer maakt nog geen sleutel.

Advertenties

Eén reactie »

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s