Leven – Sporten tot je er bij neervalt

Standaard


Ik zit sinds kort bij een andere sportschool.
Dat wil zeggen dat ik via Groupon een deal heb gekocht voor een goedkoop drie maanden abonnement voor een andere sportschool. (Even een sidetrack: Mede Grouponfans, vinden jullie het ook zo leuk als je dan kijkt naar de aanbiedingen en er staat onder, al x keer gekocht, de deal gaat door! Het komt zo oprecht enthousiast over, toch? Nee?)

Het is me toch nog wel een gedoe met Groupon, dan moet je dus inloggen, deal kopen, en dan een voucher printen. Ik heb al geen printer meer sinds ik op mezelf woon, en nu ik ook niet meer op kantoor werk is dat al helemaal een crime. Ik zeg, schaf printers af, of bouw in elke laptop een soort miniprintertje oid. (Technische mensen? Anyone? Patent ligt dan wel bij mij natuurlijk).

Lang verhaal kort, en ik had de voucher en gisteren was dan de dag dat ik naar de sportschool ging, ik had op het rooster gezien dat om 11.00 bodyshape begon en dat deed ik bij mijn andere sportschool ook altijd en dat vind ik leuk.

Oh Boy was I wrong.

Ik moet er bij zeggen dat mijn dag al redelijk chaotisch begonnen was, ik zat namelijk om 10.15 aan mijn ontbijt toen ik zag dat om 11.00 een klasje begon en ik vond dat ik dat wel moest halen. Dus ik schrokte mijn ontbijt naar binnen, trok mijn sportoutfit aan en fietste als een bezetene (of als een heel goede warming up) naar de sportschool, ik wist nog niet precies waar deze was, dus ik wilde me goed indekken, uiteindelijk was ik daar om 10.40 en had ik dus nog 20 minuten om mijn rode hoofd en zweetdruppels tot bedaren te brengen.
Ik ging op het bankje zitten voor de lesruimte en wachtte tot de les zou beginnen, een voor een druppelden er andere sporters binnen en we knikten en lachten naar elkaar zoals de sociale conventie betaamt.
Ik had er zin in, zin om lekker te bewegen en hard te werken en schudde dan ook enthousiast de hand van de leraar toen hij de deur opende. Hij heette Sydney, en bestond uit een bonk spieren.
Toen had ik het moeten weten.

We begonnen en ik denk dat ik na 5 minuten al overleden was.
Ik kan het niet in woorden uitleggen, maar des te beter in plaatjes.
Het ging namelijk zo:

en zo:

en deze deed ik ook:

Het was zwaar. Het was echt zwaar. Voor de mensen die P90X kennen, en wel eens leuk thuis achter de laptop met Tony hebben gesport, het is zeg maar Core Synergistics, maar dan erger. En ook, omdat je het in een sportschool doet ziet de leraar het als je zeg maar even niet mee doet. Tony zag niets, die riep toch wel ‘Awesome’ enzo, ook al zat je naar hem te kijken met een zak chips in je hand.
Op een gegeven moment dacht ik, nu val ik flauw. Maar daar doe ik niet aan, dus ik bedwong dat gevoel. En toen ging ik het weer.

En nu, de dag erna, ik kon mezelf nauwelijks het bed uitkrijgen en nu doet elke beweging pijn.
Maar ik ga terug.

Ooit.
Dit jaar nog.

Denk ik.

Advertenties

»

  1. Pingback: Doen – Tiny dancer « Love Life Here

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s