Maandelijks archief: februari 2012

Leven – Wat ruikt hier toch zo?

Standaard


Ik moet zeggen, de laatste tijd hoor ik het minder, maar vroeger was het nog wel eens zo dat mensen riepen, nee smeekten, om geurtelevisie.
Om de weidse bloemenvelden in de Alpen te kunnen ruiken als Julie Andrews daar paradeert. Om bij zo’n film als Perfume te ruiken wat deze Jean-Baptiste nu ruikt.
Maar waar ik me dan meer zorgen om maak, is hoe ruiken de acteurs? Zijn zij altijd zo fris als wasmiddel en deo, en parfum.
Ik heb het vooral met scenes waarbij acteurs elkaar verrot schelden, maar dan heel dicht op elkaar gezicht zitten. Soms zie je nog wel eens een spettertje speeksel voorbij vliegen, maar ik denk dan alleen maar, oh ik hoop dat hij/zij niet uit zijn giecheltje stinkt.
Of als een vrouwelijke acteur in een krachtige omhelzing wordt geduwd, hoop ik altijd alleen maar voor haar dat de tegenspeler wel deo en een schoon shirt heeft aangedaan.
Of een kusscene, terwijl een van de twee een lekker broodje (of acht) salami heeft opgegeten. Ga daar maar aan staan, en dan nog kussen met passie. Dat is pas acteren.

Enfin, dat zijn van die mijmeringen die ik dan wel eens heb als ik een film of een serie heb.
Jullie nog van dat soort ‘rare’ dingen?

Liefs!

Back in the Day – Jeremy Jackson

Standaard

Vanaf vandaag een nieuwe rubriek op Lovelifehere.
De rubriek heet Back in the Day, en gaat over mijn obsessies uit mijn vroegere levensjaren.
Dat kunnen series zijn, crushes, liedjes, een bepaald soort voedsel, you name it.

We trappen deze rubriek af met een van mijn crushes van vroeger: Jeremy Jackson.
Een enkeling zal wellicht fronsen en de naam uitspreken zonder enige herkenning, maar de meesten van ons zullen wellicht (dan wel uitzinnig, dan wel met walging) uitroepen: Hobie!!
Inderdaad, Jeremy Jackson speelde Hobie in een van mijn lievelingsseries van de jaren 90, Baywatch. Hij speelde de zoon van Mitch Bucchanon (door ook weer door zo’n held, David Hasselhof, in het leven geroepen) en ik was verliefd.
Ik weet geen enkele verhaallijn meer van deze jongen, maar ik weet wel dat ik verkocht was door zijn donkere haren, zijn parellach, zijn Amerikaanse accent en de nonchalance waarmee hij over het strand paradeerde. Als hij blij was, was ik blij, was hij verdrietig wilde ik het liefst door het scherm duiken om zijn tranen te drogen en als Mitch boos op hem was, gaf ik Mitch een denkbeeldige trap tegen de achterkant van zijn rode zwembroek.

In bed fantaseerde ik over de strandwandelingen die we zouden maken, en de cola’s die we zouden nuttigen. Wellicht zouden we zelfs hand in hand lopen en wat zo mooi was aan die fantasieën, de taalbarrière was geen enkel probleem. Hij begreep Nederlands, of ik was vloeiend in Engels, het ging allemaal zo makkelijk.

Nu ging deze obsessie zelfs zo ver dat ik een brief stuurde naar Peter Jan Rens, naar het programma Geef nooit op, met de wens dat ik graag zou willen parachutespringen en dan willen landen op het huis van Hobie.
Terwijl ik die brief op de bus had gedaan (de envelop versierd met kleurtjes en stickertjes zodat hij vooral op zou vallen) schreef ik Jeremy zelf ook een brief.
Deze was uiteraard in het Nederlands en begon met Lieve Hobie.

De strekking van de brief was dat ik hem liet weten te hebben meegedongen naar een plek in een Nederlands televisie programma, om hem te mogen ontmoeten, en dat dan waarschijnlijk ook een vriendin mee zou komen, maar dat ik veel leuker was, en dat ik hem zo leuk en knap vond en dacht dat we wellicht maar eens moesten nadenken over verkering.
Deze brief heb ik nooit verstuurd, ik kon geen adres vinden, en van Peter Jan Rens heb ik helaas ook nooit meer iets gehoord.

Wel heb ik een t-shirt laten maken met zijn foto er groot op, waar ik dan in sportte op school (mensen, even voor de duidelijkheid, we hebben het over de basisschool) tot groot boegeroep van mijn mannelijke klasgenoten.
Toen hij eenmaal zijn cd uit had gebracht met de hit You can run draaide ik dan deze ook grijs op mijn witte stereoset, liggend op bed, een kussen tegen mijn borst gedrukt, ogen dicht en denkend aan Hobie die op me af kwam rennen en me misschien een kusje op mijn wang zou geven.

Uiteindelijk is het maar beter ook dat het niets is geworden, hoe ouder hij werd hoe minder aantrekkelijk zullen we maar zeggen, maar god wat was ik verliefd.

Niet meer so pretty...

Jullie ook crush gehad op Hobie?

Liefs!

Luisteren – Zee Avi

Standaard

Kennen jullie Zee Avi al?
Ik heb haar ontdekt via een recente aflevering van Gossip Girl en sinds de eerste tonen dacht ik, WOW WIE IS DIT IK WIL HET LIEDJE LUISTEREN VOOR ALTIJD.
En dan doe je (na de aflevering uiteraard) even een intensieve google sessie en dan kom je uit bij Zee Avi (1985, uit Maleisië) en luister je dat liedje non-stop.
Overigens is de rest van haar laatste cd (Ghostbird) ook erg fijn, hele goede relaxte achtergrond en meedein muziek.
Hier het liedje uit Gossip Girl en tevens ook mijn favo, Concrete wall:

Hoe is het met jullie?

Liefs!