Doen – Samen koken, samen leven

Standaard

‘De jonge mensen mogen bij de roze servetjes zitten en de oudere bij de blauwe servetjes.’ Vriendelijk worden we door een van de medewerkers gedirigeerd naar onze plek. De servetjes liggen om en om, zodat jong en oud naast elkaar komt te zitten.
Er wordt al druk gesneden; snijplanken liggen vol met tomaten en er staat een stapel Turks brood te wachten tot het onder handen wordt genomen.
Ik neem plaats en stel me voor aan de mensen die naast en tegenover me zitten.
Een plankje en een mesje worden me aangereikt en ik pak een tomaat om in kleine blokjes te snijden. Voor ik überhaupt iets heb gedaan krijg ik al goedbedoeld advies van een oudere dame schuin tegenover mij, ‘wel dat groene dingetje dr af, want dat is niet te eten.’ Ik knik haar toe en snijd demonstratief het stukje weg, zodat ze ziet dat ik goed naar haar luister.

Ik ben beland op een avond in Amsterdam West, ‘Samen koken, samen leven,’ georganiseerd door Central Cultural de Hispanohablantes de Amsterdam. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, ik had gehoord dat we moesten koken voor bejaarden, dus ik had mezelf al achter grote pannen zien roeren en eten uitserveren, maar het werd een heel andere avond.
De bedoeling van deze avonden is om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen; voor de ouderen is het een leuk uitje, de mensen zijn (vaak) eenzaam en komen zo toch onder de mensen, voor de jongeren is het gewoon leuk en interessant, zo zat er een journalist bij die ooit is gekomen om een reportage te maken, maar die het zou leuk vond dat hij terug is blijven komen.

Er zijn ontzettende veel verschillende nationaliteiten, veel Spaanstaligen (uit Chili, Uruguay, Mexico en Spanje), een Duitse en een Italiaan. De rest komt wel allemaal uit Nederland, maar er zijn maar 2 echt geboren en getogen Amsterdammers bij. Een ontzettend gemêleerd gezelschap, en daarom ontzettend leuk.
Naast me zit een erg lieve vrouw, een beetje verlegen, maar naar mate de avond vordert vertelt ze honderduit over haar interessante leven. Ik geniet hiervan, en blijf vragen stellen om nog meer te weten te komen. Om me heen zie ik iedereen geanimeerd kletsen met elkaar. Erg mooi om te zien.

Het koken stelt buiten de tomaten snijden en het Turks brood opdelen niet zoveel voor. Er zijn twee Iraanse dames in de keuken hard aan de slag (uiteraard wel met de door ons gesneden tomaatblokjes), de keuken is ook te klein om dat met zijn allen te doen, maar we eten uiteindelijk heerlijk; een dikke maaltijdsoep met bonen, pasta, spinazie en veel kruiden, en daarna een prutje van tomaat, ui en knoflook. We hebben wel gevraagd wat het precies was, maar de ingewikkelde Iraanse namen heb ik helaas niet kunnen onthouden.

Tussen het eten door worden er spelletjes gespeeld, eerst eentje om elkaar beter te leren kennen, twee aardappels gaan rond en als de muziek stopt moeten degenen die de aardappels vasthouden een praatje met elkaar maken. Later nog een spelletje gewoon voor de leuk. Iedereen doet mee, en als we op het einde een stoelendans gaan doen zijn de oudjes zo mogelijk nog fanatieker dan wij.
De vrouw die voor ons gekookt heeft kan ook nog eens heel mooi zingen, een tijd geleden heeft ze met een blaasorkest opgetreden in het concertgebouw en voor ons zingt ze ook twee liedjes. Iedereen geniet zichtbaar, en het ontroert me, zo’n grote gemixte groep, allemaal stil en genietend.
Op het laatst gaat de muziek wat harder en de vrouw met wie ik heel de avond heb gepraat gaat samen met haar vriendin swingen met de Iraanse vrouwen.
Ze had erg genoten zou ze me later toevertrouwen.

Ik ook.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s