Categorie archief: Zien

Zien – Foto’s door Jason Lee

Standaard

Het leukste van twitter en facebook vind ik eigenlijk dat je door andere mensen gewezen wordt op mooie dingen. Zij plaatsen links naar mooie liedjes, interessante blogs, fijne artikelen und so weiter.
Net kwam er in mijn facebook een link voorbij naar een vader die foto’s maakt van zijn dochters.
Zijn site, of eigenlijk een blog die speciaal aan zijn twee dochters is gewijd, staat vol met foto’s van deze echt überschattige meisjes.
Hij maakt schitterende foto’s van vakanties, de eerste dag naar school, balletuitvoeringen, buitenspelen etc, maar de foto’s die ik vooral hilarisch vind zijn de foto’s waarbij iets heel geks doet met zijn meiden, kijk maar wat ik bedoel:

Heerlijke foto’s toch? Vooral die laatste vind ik schitterend.
Kennen jullie nog mooie fotoblogs of fotografen die de moeite waard zijn?

Fijn weekend alvast!

Liefs

PS: Kijk voor nog veel meer foto’s op: http://kristinandkayla.blogspot.com/

Alle foto’s zijn gemaakt door Jason Lee

Advertenties

Zien – Herakles

Standaard


Gisteren was ik met mijn oma naar toneel. Naar de Appel in Den Haag om precies te zijn, en wij gingen naar de theatermarathon van Herakles, een 11 uur durend spektakel. 11 uur? 11 uur lang toneel?
Jazeker, 11 uur lang. Al eerder heeft de Appel dit soort marathons opgevoerd. Het begon in 2003/2004 met Tantalus, een voorstelling over de Trojaanse Oorlog, een paar jaar later (2007-2008) kwam Odysseus op de planken, en dat was de eerste marathon voorstelling waar ik door mijn oma mee naar toe ben genomen. Het was onvoorstelbaar mooi en groots en indrukwekkend, en sindsdien gaan we altijd samen naar deze marathons. Twee seizoenen daarna was het de beurt aan de Tuin van Holland, voor het eerst geen groot Grieks epos. Ik moet zeggen dat ik deze ook wat minder vond, al waren er een paar stukken tussen die erg goed waren, over het algemeen is deze wat minder blijven hangen.

Nu, 2012 was dan de beurt aan Herakles, een eigenlijke prequel van de vorige voorstellingen.
En wat was het goed! Het hele verhaal was opgebouwd in 9 delen, en elk deel duurde ongeveer drie kwartier a een uur, en na elk deel had je pauze, dus het was zeer goed te doen. Na de eerste drie delen kreeg je een lunch geserveerd en na de middelste drie delen het diner. In de andere pauzes kon je koffie drinken, of een wijntje nuttigen.

Maar terug naar de voorstelling, wat bij de Appel altijd de meeste indruk op mij maakt zijn de decors, en hoe ze omgaan met de ruimte. Bij elke grote voorstelling wordt het hele theater verbouwd, en elke keer kom je weer in een compleet andere zaal binnen. Ze zijn zo goed met ruimte, verborgen panelen, openklappende deurtjes, bankjes, het blijft een heerlijkheid om alleen daar al naar te kijken.
En dan de acteurs, het is een redelijk klein gezelschap en iedereen speelt meerdere rollen, maar door de fantastische kleding en pruiken en door hun spel laten ze je geloven in elke rol die ze neerzetten.
Het is grappig, zielig, eng, spannend en vooral boeiend. Het is een ingewikkeld verhaal, het gaat over Herakles, maar er worden zoveel uitstapjes gemaakt naar andere mythes, en andere helden, zo gaat het over Jason en de Argonauten, komt Theseus uitgebreid aan bod en als een soort rode draad de Godenfamilie, Zeus en Hera, Apollo, Ares, Aphrodite, Poseidon en noem ze maar op. Erger dan een soapfamilie, deze Goden, maar zo leuk neergezet.

Ja, het is lang, maar het is het waard, en als je van toneel houdt of van Griekse verhalen, of je wilt eens iets anders doen, dan raad ik zeker aan om dit toneelstuk te bezoeken.
Ze spelen nog tot en met oktober in Den Haag, en ik hoorde ook geluiden dat ze in Carre drie dagen gaan spelen, maar ik weet niet precies wanneer.

http://www.toneelgroepdeappel.nl/page/5508/Herakles

Alle foto’s zijn van Leo van Velzen.

Zien – What’s your favorite scary movie?

Standaard

Lieve lezers, het is tijd dat ik jullie vertel over mijn liefde voor horrorfilms.
Schrik niet, ik ben nog steeds hetzelfde meisje als eerst, het meisje dat van roze houdt en ook van mooie liedjes en lieve plaatjes en eenhoorns en kopjes thee, en filmpjes van schattige katten, maar dus ook van enge, bloederige, hartaanvalveroorzakende horrorfilms.

Die liefde is niet altijd een liefde geweest, vroeger was ik namelijk echt een kleine angsthaas, ik was namelijk (ontzettend) bang voor de films: E.T., the Gremlins en Hook.

so scary!

Echt, ik kon er niets aan doen, ik keek deze films met mijn beste vriendje van vroeger, en altijd als het spannend werd ging ik zogenaamd naar de w.c. en daar bleef ik dan lang genoeg zodat de enge stukjes voorbij waren. Mijn beste vriendje riep dan altijd of hij de film op pauze moest zetten, maar dat hoefde natuurlijk niet voor mij.
De moeder heeft me altijd doorgehad denk ik, ze probeerde dan altijd tegen haar zoon te zeggen of er iets anders op kon, maar ik liet me natuurlijk niet kennen en zei pffff, nee man, niet nodig. (Al zullen dan niet mijn exacte woorden zijn geweest denk ik)

Enfin, later, in groep 8 gingen we tijdens een kinderfeestje Children of the Corn deel (insert willekeurig nummer) kijken. Veel weet ik er niet van, behalve dat er een scene was waar alle kinderen meer dan 40 of 50 graden koorts kregen, en in baden vol ijs gelegd moesten worden om ze af te koelen. Doodeng.
Die film is dus ook dankzij mij (ahum) stopgezet, wat een luid boegeroep opriep van de andere kinderen, die niet zo bang waren.
Dan is er ook nog het zondagmiddag incident, en dat ging als volgt. Het was zondagmiddag en de tv stond aan, ik meen rtl4 en waren twee jongetjes die zich ergens voor aan het verstoppen waren, en een jongetje kneep zo hard zijn handen tot vuisten dat er bloed uit sijpelde. Nu vraag ik je?! Wat is dat voor een engheid, en dat op de zondagmiddag? Dat laatste deed me geloven dat het nooit een echt enge film had kunnen zijn, want die worden nooit op zondagmiddag uitgezonden…

Voor onbekende redenen was deze film ook veel te eng voor mij. Vroeger. Terwijl, hallo, comedy!

Waarom het nu precies omgeslagen is weet ik niet, ik weet alleen dat ik vanaf de brugklas (ja sorry jongens van het feestje een jaar daarvoor, ik wist niet dat ik zo snel zou omslaan) helemaal fan ben geworden van enge films. Uiteraard begonnen met Scream en I know what you did last summer en all die jaren ’90 fantastische meuk, maar toen natuurlijk ook de classics, als the Exorcist, It, the Shining, Silence of the lambs.. Toen de hele Saw toestand (Nou ja, daar heb ik het na de 3e geloof ik opgegeven) en Paranormal Activity en alles daartussen in.

Ik heb een paar vriendinnen die net zo van enge films houden als ik, en als we dan ook samen zijn dan staat er bijna altijd wel een op het lijstje.
Nu zijn er ook een heleboel films die ik nog niet gezien heb, en er zijn ook genoeg films die ik niet wil zien, omdat ze teveel gore bevatten en dat is niet helemaal mijn ding.
De laatste film die ik echt uit heb gezet omdat ik het niet aankon was Ichi the Killer, maar die film was echt te ziek en smerig met mensen vermoorden enzo, dus ik dacht neen, dit is too much.

Het liefst kijk ik ze in de bioscoop, omdat je dan nergens heen kunt en met het harde geluid en de schrikmomenten is het super intens. Ik zit dan altijd half hyperventilerend van anticipatie in mijn stoel.
Waarom ik mezelf dat aandoe? Ja dat weet ik niet, misschien dezelfde reden waarom mensen gaan bungeejumpen of met haaien zwemmen… Voor de kick?

Zijn er hier mensen die ook van enge films houden? En die misschien nog wel een goeie tip hebben?
Ik ga binnenkort weer een van mijn vriendinnen bezoeken die ook van de horror houdt, dus we moeten weer wat kunnen bezichtigen!

Liefs!

Zien – Vivian Maier

Standaard


Gisteren zag ik bij iemand op haar facebook een link staan naar een artikel van de Daily Mail over Vivian Maier, What the nanny saw.

Het artikel gaat over Vivian Maier (1926-2009), een nannny en schoonmaakster in Chicago in de jaren ’50 en ’60 en die foto’s maakte in haar vrije tijd met een ouderwetse Rolleiflex.
Die foto’s, een paar er van vind je hier onder, vind ik echt supermooi.
Sowieso hou ik van zwart wit foto’s, maar deze foto’s zijn ook nog eens zo eerlijk en puur en hebben ze iets rauws.
Ik kan er uren naar kijken. Ik krijg gelijk zin om zelf met mijn camera op stap te gaan. Maar goed, dat moet dan ook het liefst in Chicago. Of New York. En dan ook terug in de tijd voor die Amerikaanse sfeer.

Nu is er sinds afgelopen november ook een boek, maar dat is nu eventjes uitverkocht bij Amazon (bij Bol hebben ze alleen de Duitse versie leverbaar) maar misschien hebben ze het wel bij de ABC op het Spui.
Ja, of eigenlijk moet ik dit dus gewoon voor mijn verjaardag gaan vragen wellicht. Want dat is immers ook al bijna.

In ieder geval, ik was dus wel onder de indruk van deze mevrouw en haar foto’s en dat wilde ik graag met jullie delen.
In de slideshow (ja, die heb ik nog nooit gehad op mijn blog, voor alles een eerste keer zeg ik maar) zie je haar op een gegeven moment met een camera om haar nek hangen.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Man, die foto van die man met die duiven… Zo gaaf.
En voor wie het artikel wilt zien: Klik!

Liefs!

Zien – Axis of Awesome

Standaard

Afgelopen week liet een collega mij deze twee filmpjes zien en ik vond ze genial (op zijn Frans uitgesproken, waarom? Dat is leuk), en daarom deel ik ze met jullie.
Het zijn filmpjes van Axis of Awesome, waar ik (spijtig) nog niet eerder van gehoord had, maar het is een Australisch musical comedy trio en die doen dit soort geinigheden.

Enjoy en alvast een heel fijn weekend!


Zo schrijf je een hitsong :)


Deze is vooral hilarisch, want ze ontleden zingend zo’n typisch jaren 90 boybandliedje, het is heel grappig en het klopt volledig. (2.07, just sayin’, ohja en ook 2.37, nu ja, het hele lied dus eigenlijk)

Zien – Did you know?

Standaard

Gisteren was ik in het AMC, omdat mijn oom na vele jaren trouwe dienst als KNO-arts met pensioen ging.
Daar hoorde uiteraard een afscheid bij in de vorm van een borrel, maar daarvoor was er ook nog een heel symposium georganiseerd in een collegezaal, met sprekers, en studenten van de UvA konden er heen om punten te behalen.
Ik was er gewoon met mijn moeder omdat ik uitgenodigd was, helaas geen punten voor ons dus.
Het voelde wel weer raar, zo in de collegebanken moet ik toegeven, automatisch pakte ik mijn pen en schrift erbij om eventueel aantekeningen te maken.

Enfin, de eerste spreker opende met een filmpje, en dat filmpje vond ik zo interessant (ook wel mede door de soundtrack van Fatboy Slim, het swingde even de pan uit daar in die zaal) dat ik dacht, ik deel het even met jullie!
Er zaten wel shocking facts tussen moet ik zeggen, het is wel een filmpje uit 2010, ongelooflijk achterhaald zal het wel weer zijn, maar er is nog geen nieuwe versie, en ook is het Amerikaans, dus sommige dingen zullen niet relevant zijn perse, maar hoe dan ook. Kijk het, en laat je verbazen.
En swing dus een beetje mee met het liedje.

Zien – Twee filmtips!

Standaard


Het is nu zaterdagochtend en ik ben nog ontzettend gaar van gisteren, maar wat is het hier gaaf!
De Douwe Egberts koffieman is net langsgeweest en ik moet mijn ogen dichtknijpen om niet blind te worden van de zonnestralen…

Nee, grapje, ik zit nu nog thuis achter mijn laptop vooruit te schrijven, ik wens geen internet te zien de komende dagen.

Voor vandaag twee filmtips in de categorie makkelijk, grappig, vermakelijk, luchtig, geen gedoe en erg Amerikaans ;)

De eerste is Fired Up:


Een cheerleaderfilm, maar dan net iets anders dan Bring it on.
Nu ja, de trailer zegt het eigenlijk allemaal al, maar het is gegarandeerd een cheer up mocht je een keer down zijn. (Ik begin al gelijk cheertaal uit te slaan, dat spijt me!)

De andere is Easy A met Emma Stone (wat een topwijf vind ik dat)


Deze heb ik inmiddels al zo’n heleboel keer gezien.
Geweldig. En er is een scène met die ouders van haar en haar broertje, zo grappig. Je kan me opvegen, elke keer weer.
Go check it out!