Doen – Design N00b

Standaard


Hij houdt het papiertje vast. Naast hem kringelt de rook van zijn kopje thee omhoog. Het papiertje legt hij neer en hij kijkt me aan, ‘hoe lang heb je hierover gedaan?’
‘Ehm, ik denk minder dan een minuut.’
‘Ja, dat is er ook wel aan af te zien.’
Ik lach, ‘maar ik kan ook helemaal niet goed tekenen of ontwerpen, het gaat om het idee!’
‘Gek genoeg snap ik het ook nog, je tekening.’ Hij kijkt weer naar het blaadje.
‘Gaat wel lastig worden.’
Nee toch, denk ik, ik dacht dat het een uitermate geschikt ontwerp was.
‘Wat dan?’ vraag ik toch maar, misschien kan ik er nog wat aan aanpassen.
‘Ja dit,’ hij wijst.
‘Maar das juist het leukste,’ zeg ik beteuterd.
‘Ja, dat moet je ook wel houden.’
We zijn even stil.
‘En de maten? Houtsoort? Achterkant? Versteviging? Heb je daar al over nagedacht?’
Nee niet echt.
Ik haal mijn schouders op. ‘Mwoah, een beetje.’
‘Als je dat eerst nou gaat doen, praten we daarna verder.’
Ik zucht: ‘Ok.’
Hij drinkt zijn thee op en gaat weg.
Het papiertje blijft achter en ik pak het van de tafel.
Daarop staan een hoop lijnen en vakjes. Het is moeilijk te raden als je geen idee hebt wat het is.

Maar het wordt een boekenkast.
Mijn eigen ontworpen boekenkast.
Hoop dat het gaat lukken, want hij is wel echt gaaf al zeg ik het zelf. (Niet zozeer op papier, met die lijntjes enzo, maar vooral in mijn hoofd)

Hebben jullie wel eens iets gemaakt? Qua meubels?
Ik zal jullie op de hoogte houden van het proces, en met een beetje geluk is hij in 2040 klaar!

Liefs!

Back in the day – Griezelfascinatie

Standaard

Het is alweer enige tijd geleden dat ik mijn nieuwe rubriek het leven in heb geroepen, klik hier voor de eerste editie. Nu is het tijd voor mijn nieuwe Back in the day.

Zoals je hier hebt kunnen lezen hou ik heel erg van enge films, en ook al vond ik E.T. en Hook nog te eng toen ik jong was, was ik groot fan van tvseries a la Are you afraid of the Dark en Goosebumps en Eerie Indiana (Btw, grote crush op de hoofdpersoon van deze serie).


Ook ben ik al vroeg begonnen met het lezen van enge boeken. Ik kan helaas niet meer zeggen wanneer en hoe het is gekomen, maar laten we voor het gemak de Griezelbus van Paul van Loon de schuld geven. Toen ik die had verslonden was het hek van de dam. Alle andere griezelbussen kwamen natuurlijk voorbij, en de kippenvelreeks, en als hoogtepunt de blauwe thrillerboekjes:
Het verlaten strandhuis, en de babysitter, de Moordexpress, je kent ze wel. Volgens mij waren die iets van 5,95 (gulden toen nog natuurlijk) bij de kinderblokker, enfin daar kocht ik ze altijd, en die gingen de hele klas rond, netjes je naam in het boek schrijven, want je wilde ze wel terug, en hoe meer moord en doodslag hoe beter.

 

 

 

 

Toen ik een keer bij mijn tante op een verjaardag was, was haar buurjongen daar ook, een jaar of twee ouder dan ik toen was, en hij vertelde over de griezelclub krant. Hij nam me mee naar zijn huis en liet me zien wat dat inhield.
Het was fantastisch, en dat wilde ik ook. Dus kreeg ik een abonnement op de griezelkrant, waar de schrijvers als Paul van Loon, Bies van Ede, Tais Teng, Eddy C. Bertin voor schreven. Het blad verscheen elk kwartaal en er stonden enge verhalen in, previews van nieuw te verschijnen boeken, en je kreeg een omslag erbij van boeken uit de serie.
Het ging zelfs zo ver dat ik een spreekbeurt heb gehouden op school hierover, terwijl het geen spreekbeurten seizoen was, om zoveel mogelijk klasgenootjes lid te laten worden. Is me niet gelukt geloof ik, en het spijt me om te zeggen dat mijn verkoopskills niet veel beter zijn geworden over de jaren.
Ook op mijn schooltekeningen had dit zijn weerslag, zo tekende ik uitsluitend horror achtige situaties, vissen met een skeletlichaam in een aquarium, ‘Oogman’ een oog met aders en ledematen die venijnig lachend op een berg met bliksemschichten stond, of wat te denken van het gat in het hek, waarachter een kerkhof met skeletten lag, hangend aan de galg, onder de guillotine, monden versperd in schreeuwen waar Edvard Munch alleen maar had van kunnen dromen.
Als ik de tekeningen zo terugkijk, vraag ik me af waarom de school toentertijd niet even met mijn ouders heeft gebeld, en gezegd dat ze ze zich ietwat zorgen maakten om mijn excentrieke expressie. Maar ik haalde goede cijfers, en met mijn blauwe ogen en kuiltjes in mijn wangen leek het niemand echt te deren.

 

Bon, na die jeugdliteratuur ging ik vrolijk in een moeite door naar Stephen King, en Dean Koontz, ook de medische thrillers van Robin Cook moesten er aan geloven.
Toen was het klaar met de thrillers. Eventjes. Sinds een jaar of twee zit ik er weer midden in, en kan het me niet gruwelijk genoeg zijn. Het tekenen heb ik helaas laten varen, maar als er in een boek beschreven wordt dat er een lijk met bloed besmeurd zonder ingewanden in iemands boekenkast ligt, dan wrijf ik toch even vergenoegzaamd in mijn handen.
Maar mijn blauwe ogen en kuiltjes in de wangen heb ik nog altijd, dus mensen verwachten die bloeddorstige kant niet van mij.

En ja, voor de mensen die er op hoopten, hier wat tekeningen van toen.

Ja, das eng he?

Jullie fan van de thrillers ofzo? Of heb ik jullie nu allemaal weggejaagd hier? ;)

Doen – Samen koken, samen leven

Standaard

‘De jonge mensen mogen bij de roze servetjes zitten en de oudere bij de blauwe servetjes.’ Vriendelijk worden we door een van de medewerkers gedirigeerd naar onze plek. De servetjes liggen om en om, zodat jong en oud naast elkaar komt te zitten.
Er wordt al druk gesneden; snijplanken liggen vol met tomaten en er staat een stapel Turks brood te wachten tot het onder handen wordt genomen.
Ik neem plaats en stel me voor aan de mensen die naast en tegenover me zitten.
Een plankje en een mesje worden me aangereikt en ik pak een tomaat om in kleine blokjes te snijden. Voor ik überhaupt iets heb gedaan krijg ik al goedbedoeld advies van een oudere dame schuin tegenover mij, ‘wel dat groene dingetje dr af, want dat is niet te eten.’ Ik knik haar toe en snijd demonstratief het stukje weg, zodat ze ziet dat ik goed naar haar luister.

Ik ben beland op een avond in Amsterdam West, ‘Samen koken, samen leven,’ georganiseerd door Central Cultural de Hispanohablantes de Amsterdam. Ik had geen idee wat ik moest verwachten, ik had gehoord dat we moesten koken voor bejaarden, dus ik had mezelf al achter grote pannen zien roeren en eten uitserveren, maar het werd een heel andere avond.
De bedoeling van deze avonden is om jongeren en ouderen met elkaar in contact te brengen; voor de ouderen is het een leuk uitje, de mensen zijn (vaak) eenzaam en komen zo toch onder de mensen, voor de jongeren is het gewoon leuk en interessant, zo zat er een journalist bij die ooit is gekomen om een reportage te maken, maar die het zou leuk vond dat hij terug is blijven komen.

Er zijn ontzettende veel verschillende nationaliteiten, veel Spaanstaligen (uit Chili, Uruguay, Mexico en Spanje), een Duitse en een Italiaan. De rest komt wel allemaal uit Nederland, maar er zijn maar 2 echt geboren en getogen Amsterdammers bij. Een ontzettend gemêleerd gezelschap, en daarom ontzettend leuk.
Naast me zit een erg lieve vrouw, een beetje verlegen, maar naar mate de avond vordert vertelt ze honderduit over haar interessante leven. Ik geniet hiervan, en blijf vragen stellen om nog meer te weten te komen. Om me heen zie ik iedereen geanimeerd kletsen met elkaar. Erg mooi om te zien.

Het koken stelt buiten de tomaten snijden en het Turks brood opdelen niet zoveel voor. Er zijn twee Iraanse dames in de keuken hard aan de slag (uiteraard wel met de door ons gesneden tomaatblokjes), de keuken is ook te klein om dat met zijn allen te doen, maar we eten uiteindelijk heerlijk; een dikke maaltijdsoep met bonen, pasta, spinazie en veel kruiden, en daarna een prutje van tomaat, ui en knoflook. We hebben wel gevraagd wat het precies was, maar de ingewikkelde Iraanse namen heb ik helaas niet kunnen onthouden.

Tussen het eten door worden er spelletjes gespeeld, eerst eentje om elkaar beter te leren kennen, twee aardappels gaan rond en als de muziek stopt moeten degenen die de aardappels vasthouden een praatje met elkaar maken. Later nog een spelletje gewoon voor de leuk. Iedereen doet mee, en als we op het einde een stoelendans gaan doen zijn de oudjes zo mogelijk nog fanatieker dan wij.
De vrouw die voor ons gekookt heeft kan ook nog eens heel mooi zingen, een tijd geleden heeft ze met een blaasorkest opgetreden in het concertgebouw en voor ons zingt ze ook twee liedjes. Iedereen geniet zichtbaar, en het ontroert me, zo’n grote gemixte groep, allemaal stil en genietend.
Op het laatst gaat de muziek wat harder en de vrouw met wie ik heel de avond heb gepraat gaat samen met haar vriendin swingen met de Iraanse vrouwen.
Ze had erg genoten zou ze me later toevertrouwen.

Ik ook.

Leven – Sunday and the things I like

Standaard

Het is zondag, en ik heb al een hoop gedaan vandaag. Vroeg opgestaan, afgewassen, opgeruimd, wasje gedraaid, lekker gegeten. Vanavond ga ik vrijwilligerswerk doen, koken voor bejaarden, samen met een vriendinnetje. Ik heb gehoord dat we Iraans gaan koken, dus ben erg benieuwd!

Verder:
Ik heb een nieuwe leuke serie!
Don’t trust the Bitch in apartment 23.

Er zijn pas 4 afleveringen uitgezonden, maar I like! Het leukste vind ik eigenlijk gewoon James van der Beek die zichzelf zo ontzettend leuk belachelijk maakt. Hij is echt wel heel grappig.
Ik kan nu helaas geen filmpje vinden met wat grapjes van hem uit de serie, maar des te meer redenen om deze show aan je (waarschijnlijk al heel lange) lijst van shows toe te voegen.

Dan drie liedjes die ik momenteel non-stop luister:


Ben wel echt weer fan van het nieuwe album van Miike Snow, blij dat er weer een nieuwe is!


Deze band is geweldig, de hele cd is super (My head is an animal).
Ze zijn al een tijdje bezig, maar ik hoorde pas een paar weken terug voor het eerst van ze, maar dat is niet erg, dan kan ik nog volop genieten van al het moois.


Deze kwam ik tegen tijdens een hoop doorklikken bij Youtube, erg mooi liedje. Staat continue op repeat.

Fijne zondag!

Liefs!

Leven – No pain no gain

Standaard

Na een nachtmerrie, ik was op de een of andere manier verzeild geraakt in een groep met een beer, maar die beer leek op deze qua zijn gedrag, hij zag er uit als een grizzlybeer, en die begon vervolgens met een mes iedereen te vermoorden, lag ik even wakker, dronk wat water, en nadat mijn hart weer was gekalmeerd viel ik terug in slaap. Ik had me expres zo min mogelijk bewogen, want ik was bang voor wat me te wachten stond en ik had gelijk.
Toen mijn wekker net ging, en ik me probeerde om te draaien, voelde ik al de pijn. De pijn in werkelijk waar elke spier in mijn lichaam, met de nadruk op mijn armen.
Ik ben gisteren namelijk gaan boksen in het park en de training zou niet misstaan in een van de vele afvalprogramma’s op tv.

Anderhalf jaar geleden heb ik ook al eens gebokst, dit was bij een sportschool voor alleen vrouwen, en daar begonnen we de les met touwtje springen en daarna was het vooral heel veel stoten oefenen, kicks, en op het laatst buikspieren. Ook superzwaar, maar vooral heel erg leuk.
Gister ging het anders.
We moesten verzamelen bij het Vondelpark, en ik zag al wat jongens met handschoenen en capuchons verzameld staan. De alarmbellen hadden toen al moeten gaan rinkelen. Nadat we compleet waren begonnen we met hardlopen naar waar we zouden trainen. Nu weten jullie dat ik niet zo een heel erge fan ben van hardlopen, maar hardlopen zonder mentale voorbereiding, met een rugzak op, en geen goede loopschoenen, was weer van een heel ander niveau.
Het duurde dan ook niet lang voordat ik achterbleef in de stofwolk van mijn medeboksers. Gelukkig was ik samen met een vriendin die mij aankeek met een blik van we gaan NU rechtsomkeert maken en naar huis, maar dat deden we niet en we redden het zowaar tot waar we moesten zijn.

Tijd om op adem te komen was er echter niet, rugzak af, jasje uit, en hup, we moesten sprintjes trekken, kruipen, springen, in plank naar de overkant, opdrukken… Het was een bootcamp en hoewel ik 2 uur van te voren had gegeten, merkte ik dat het goed zijn best deed weer naar boven te komen.
Net toen ik dacht dat ik ter plekke neer zou storten was het tijd om de handschoenen aan te doen. En toen werd het weer leuk, voor even. We moesten sparren, iets wat ik op de vorige sportschool nooit heb gedaan, en ik ben er achter dat dat niet helemaal voor mij is, ik vind het doodeng, hoe vriendschappelijk het ook gebeurd. (Nu ik dit zo typ, snap ik opeens waar mijn gewelddadige grizzlybeer vandaan komt)
Dus ik hoefde gelukkig niet meer en kon mijn stoten oefenen met de leraar.
Jammer was toen je achter elkaar 100 keer recht moest slaan, 100 keer gehoekt, 100 keer uppercut en daarna 25 keer springen, opdrukken, springen opdrukken, en daarna nog 25 keer opdrukken en highfiven met je medestander.
Daarna nog buikspier oefeningen waar je u tegen zegt, en de les (die ook nog eens een half uur langer duurde dan wij hadden bedacht) was eindelijk klaar.

Bon, lang verhaal kort, het was echt superleuk, uiteindelijk, toen we klaar waren voelden mijn vriendin en ik ons superlekker (al ging de rest nog terugjoggen naar de uitgang, en wij zeer op ons gemakje nog een avondwandelingetje hebben gemaakt), het was alleen een tandje of wat gevorderd en nu kan ik dus nauwelijks bewegen.

Hoe is het met jullie?

Liefs!

Zien – Foto’s door Jason Lee

Standaard

Het leukste van twitter en facebook vind ik eigenlijk dat je door andere mensen gewezen wordt op mooie dingen. Zij plaatsen links naar mooie liedjes, interessante blogs, fijne artikelen und so weiter.
Net kwam er in mijn facebook een link voorbij naar een vader die foto’s maakt van zijn dochters.
Zijn site, of eigenlijk een blog die speciaal aan zijn twee dochters is gewijd, staat vol met foto’s van deze echt überschattige meisjes.
Hij maakt schitterende foto’s van vakanties, de eerste dag naar school, balletuitvoeringen, buitenspelen etc, maar de foto’s die ik vooral hilarisch vind zijn de foto’s waarbij iets heel geks doet met zijn meiden, kijk maar wat ik bedoel:

Heerlijke foto’s toch? Vooral die laatste vind ik schitterend.
Kennen jullie nog mooie fotoblogs of fotografen die de moeite waard zijn?

Fijn weekend alvast!

Liefs

PS: Kijk voor nog veel meer foto’s op: http://kristinandkayla.blogspot.com/

Alle foto’s zijn gemaakt door Jason Lee

Zien – Herakles

Standaard


Gisteren was ik met mijn oma naar toneel. Naar de Appel in Den Haag om precies te zijn, en wij gingen naar de theatermarathon van Herakles, een 11 uur durend spektakel. 11 uur? 11 uur lang toneel?
Jazeker, 11 uur lang. Al eerder heeft de Appel dit soort marathons opgevoerd. Het begon in 2003/2004 met Tantalus, een voorstelling over de Trojaanse Oorlog, een paar jaar later (2007-2008) kwam Odysseus op de planken, en dat was de eerste marathon voorstelling waar ik door mijn oma mee naar toe ben genomen. Het was onvoorstelbaar mooi en groots en indrukwekkend, en sindsdien gaan we altijd samen naar deze marathons. Twee seizoenen daarna was het de beurt aan de Tuin van Holland, voor het eerst geen groot Grieks epos. Ik moet zeggen dat ik deze ook wat minder vond, al waren er een paar stukken tussen die erg goed waren, over het algemeen is deze wat minder blijven hangen.

Nu, 2012 was dan de beurt aan Herakles, een eigenlijke prequel van de vorige voorstellingen.
En wat was het goed! Het hele verhaal was opgebouwd in 9 delen, en elk deel duurde ongeveer drie kwartier a een uur, en na elk deel had je pauze, dus het was zeer goed te doen. Na de eerste drie delen kreeg je een lunch geserveerd en na de middelste drie delen het diner. In de andere pauzes kon je koffie drinken, of een wijntje nuttigen.

Maar terug naar de voorstelling, wat bij de Appel altijd de meeste indruk op mij maakt zijn de decors, en hoe ze omgaan met de ruimte. Bij elke grote voorstelling wordt het hele theater verbouwd, en elke keer kom je weer in een compleet andere zaal binnen. Ze zijn zo goed met ruimte, verborgen panelen, openklappende deurtjes, bankjes, het blijft een heerlijkheid om alleen daar al naar te kijken.
En dan de acteurs, het is een redelijk klein gezelschap en iedereen speelt meerdere rollen, maar door de fantastische kleding en pruiken en door hun spel laten ze je geloven in elke rol die ze neerzetten.
Het is grappig, zielig, eng, spannend en vooral boeiend. Het is een ingewikkeld verhaal, het gaat over Herakles, maar er worden zoveel uitstapjes gemaakt naar andere mythes, en andere helden, zo gaat het over Jason en de Argonauten, komt Theseus uitgebreid aan bod en als een soort rode draad de Godenfamilie, Zeus en Hera, Apollo, Ares, Aphrodite, Poseidon en noem ze maar op. Erger dan een soapfamilie, deze Goden, maar zo leuk neergezet.

Ja, het is lang, maar het is het waard, en als je van toneel houdt of van Griekse verhalen, of je wilt eens iets anders doen, dan raad ik zeker aan om dit toneelstuk te bezoeken.
Ze spelen nog tot en met oktober in Den Haag, en ik hoorde ook geluiden dat ze in Carre drie dagen gaan spelen, maar ik weet niet precies wanneer.

http://www.toneelgroepdeappel.nl/page/5508/Herakles

Alle foto’s zijn van Leo van Velzen.